21 de agosto de 2024

Emilio Villa

Dinámica tenaz

En la mente formulemos una dinámica
tenaz: el carro con las cinco ruedas
oblicuas en el sentido periódico
de los puntos cardinales en los dedos de la mano usual.

Y si tú ves despacio subir por la cuesta torcida
a esta gran rueda muerta, bueno, síguela
paso a paso, y una vez arriba en las repisas panorámicas

y tú roba de las locas arenas del silencio celoso
a la hora en que la puerta letárgica, los ilimitados
itinerarios y espacios vulnerables recuperando, bate
en la jamba y en el gozne de sal

chirría tenazmente, aquello que a la tierra vuelve
medida compensación y cuota inferna
ideal: roba

cuernas gentiles de sangre congoleña, y la luna
furibunda sobre las cataratas.



☛ Emilio Villa. Dinamica accanita (escholarship.org, pdf, p. 206)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Dinamica accanita

A mente formuliamo una dinamica
accanita: il carro con le cinque ruote
oblique nel senso periodico
dei punti cardinali sulle dita della mano usuale.

E se tu vedi adagio salire per la china storta
questa grande ruota morte, bene, séguila
pari pari, e giunto in alto sui ripiani panoramici

e tu ruba dalle matte arene del silenzio geloso
nell’ora che la porta litargica, gl’illimiti
itinerari e spazi vulnerabili recuperando, sbatte
sullo stipite e nel cardine di sale

cigola accanitamente, quel che alla terra torna
misurato compenso e quota infera
ideale: ruba

corna gentile di sangue congolese, e la luna
inviperita sulle cateratte.


☛ PyoZ ☚

19 de agosto de 2024

Emilio Villa

Las palabras

Una estación de buitres tumescentes,
huyen las esposas por falta de alimento de los escándalos del orgasmo
y otras historias, habrá que olvidar con indiferencia, y con sentida
expresión, los campos exprimidos por los amigos íntimos, los terrenos
vallados, los verdes trapecios con relámpagos vespertinos, los tibios
contrastes de la primavera nacional tras los terraplenes, y las fuentes
ocultas del saber grano a grano las similitudes de las flores
de los vientos de los jadeos en los lugares no marcados, y las semanas
que en los quiasmos resurge la carne unánime-inánime en los quiasmos

y sacrificar al esbelto gallo en los brezales lombardos
el gesto que en la noche hurta la sangre fresca los árboles y las altas
cotas de los astros vanidosos, y la polar que atraviesa los senderos
de las abscisas, y presionar justo así

contra los drásticos horizontes triturados por tambores y níveos
fantasmas y hojear las direcciones ortogonales y en las vacías
esferas olfatear la chatarra entre las rosas pánicas y el aroma
del rocío de las haciendas adversas y el raciocinio crudo
de las milésimas angulaciones removidas en el coletazo de las truchas
las cúspides sonoras de los shrapnel y el cielo desnudo

lento de las azaleas,
¿verdad que has visto en el licor del atlántico con los ojos
de la vida entera, y concebido las térmicas metáforas
y a las grandes hipótesis obedecer a las mismas
causas influyentes de las mareas, y de las vueltas
climáticas que se producen en el esperma de los tiburones blancos?

entonces en un ímpetu unánime bebimos a coro
todos juntos, y uno a uno el aliento amado de la sola inquietud
que saqueaba la sombra y diezmaba las fatuas
semillas de las costumbres verbales, las refulgentes
ramitas del uranio y el verdadero olivo
de oro en la más quieta tiniebla del cuarzo, y el río

vivo de las arterias que remonta por la lumbre-labor de los esqueletos.



☛ Emilio Villa. Le parole (escholarship.org, pdf, p. 204)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Le parole

Una stagionaccia di tumescenti avvoltoi,
svignate le mogli per mancanza di cibarie di scandali di orgasmi
e d’altre storie, toccherà dimenticare con indifferenza, e con sentita
espressione, i campi spremuti dagli amici intimi, i terreni
recinti, i verdi trapezi con i lampi pomeridiani, i tiepidi
screzi della primavera nazionale dietro i terrapieni, e le fontane
occulte del sapere grano a grano le similitudini dei fiori
dei venti dei trafeli nei luoghi non segnati, e le settimane
che nei chiasmi risorge la carne unanime-inanime nei chiasmi

e massacrare il gallo forbito tra i brughi lombardi
il gesto che trafughi alla notte il sangue fresco gli alberi e le alte
quote degli astri vanitosi, e la polare cha valica i sentieri
delle ascisse, e risospingere proprio così

contro i drastici orizzonti frantumati dai tamburi i candidi fantasmi
e sfogliare le direzioni ortogonali e nelle vuote
sfere annusare le ferraglie tra le rose paniche e il sentore
di rugiada dai poderi avversi e il crudo
raziocinio delle millesime angolature divelte nel guizzo delle trote,
le cuspidi sonore degli shrapnell e il cielo nudo

lento delle azalee,
vero che tu vedevi nel liquore dell’atlantico con gli occhi
della vita intera, e concepivi le termiche metafore
e le ipotesi grandi ottemperare alle medesime
cause influenti delle maree, e delle volte
climatiche che accadono nello sperma degli squali bianchi?

quindi in un impeto unanime bevemmo in coro
gli insiemi, e uno per uno il soffio amato della sola inquietudine
che rapinava l’ombra e decimava i fatui
semi delle consuetudini verbali, i risplendenti
rameggi dell’uranio e il vero ulivo
d’oro nella più cheta tenebra del quarzo, e il fiume

vivo delle arterie che risale il lume-lavoro degli scheletri.


☛ PyoZ ☚

16 de agosto de 2024

Estridores, IV - #42



Dones

Astucia de lobo,
resistencia de lince,
fiereza de zorro.



Ni también

Si me ves un poco loco,
no te diré que sí
ni tampoco que tampoco.



Neciesidad

Neciamente necesitadas
necesitáis necesidades
necesariamente innecesitadas.



Brama

Disputan los cuervos
por lo mismo que guerrean los hombres
y pelean los ciervos.



Latinajus

Fugit carpe,
diem memento,
mori tempus.



Brotes

Qué más da ni que más dio
el botón que no abrirá
ni la flor que se mustió.



Ɀurra

Soy bien consciente
de que lo que escribo —y que nadie lee—
no es muy solvente.



Proyecta

Construye un castillo en la arena
y deja que las olas lo derruyan
maldiciendo la mar serena.



Bostaɀo

No obsta
tu altivez para que seas un monte
de bosta.



Turbera

Åguas negras;
turba oscura:
nítidas ínfulas ácidas.

egm. 2024

☛ PyoZ ☚

15 de agosto de 2024

Gerrit Komrij

El poeta

Cuando aquella revista literaria
le envió una breve nota que decía:
«Muy estimado señor, sus poemas
no están en absoluto nada mal;
muy pronto publicaremos alguno»,
su pecho hinchó como un acorazado.
Toda su vida dio un enorme vuelco.
Comenzó a actuar como si conociera
a gente importante personalmente.
Si le decías «tal», decía «cual».
Si le decías «voy», decía «hoy».
Si le decías «dios», decía «adiós».
¡Y de eso pretendía vivir!



☛ Gerrit Komrij. De dichter (collecties.kb.nl)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

De dichter

Toen het letterkundig tijdschrift
Hem een briefje toe deed komen,
Waarin stond : ‘Mijnheer, uw verzen
Waren lang niet slecht, we zullen
Er eerdaags een paar van plaatsen,’
Zwol zijn borst tot slagschiphoogte.
Heel zijn leven werd nu anders.
Hij ging doen alsof hij grote
Mensen hoogstpersoonlijk kende.
Hij zei stad wanneer jij blad zei.
Hij zei held wanneer jij speld zei.
Hij zei ach wanneer jij dag zei.
En daarvan wilde hij leven!


☛ PyoZ ☚

14 de agosto de 2024

Gerrit Komrij

Un poema

La primera línea es para empezar.
La segunda es la undécima al revés.
La tercera te ayuda a progresar.
La cuarta rima a la segunda, ¿ves?

La quinta, de repente, es muy oscura.
La sexta hace mitad de la docena.
La séptima resulta una basura.
La octava, de tan seria, se envenena.

La novena repite igual compás.
La décima es quizá desilusión.
La undécima es la undécima sin más.
La duodécima es nada en conclusión.



☛ Gerrit Komrij. Een gedicht (4umi.com)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Een gedicht

De eerste regel is om te beginnen.
De tweede is de elfde van beneden.
De derde is om wat terrein te winnen.
De vierde moet weer rijmen op de tweede.

De vijfde draait u plotseling een loer.
De zesde heeft het twaalftal gehalveerd.
De zevende schijnt zwaar geouwehoer.
De achtste bloedserieus. Of omgekeerd.

De negende vertelt nog eens hetzelfde.
De tiende is misschien een desillusie.
De elfde is niets anders dan de elfde.
De twaalfde is van niets de eindconclusie.


☛ PyoZ ☚

10 de agosto de 2024

D. H. Lawrence

Autoconmiseración

Nunca he visto a algo salvaje
sentir lástima de sí mismo.

Un pajarillo caerá muerto de frío de una rama
sin jamás haber sentido lástima de sí mismo.



☛ D. H. Lawrence. Self-pity (hellopoetry.com)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Self-pity

I never saw a wild thing
sorry for itself.
A small bird will drop frozen dead from a bough
without ever having felt sorry for itself.


☛ PyoZ ☚

8 de agosto de 2024

Estridores, IV - #41



Kardia

Oh, poeta:
anacardos y campari
son tu dieta.



Wasabi

Observa la substancia y la apariencia
con distancia
y la misma ajustada indiferencia.



Irrisión

Aquel flaco, seco seco, se reía,
y la flaca, tan seca no,
con el flaco, seco seco, seco rio.



Variable

Pero no va tan mal:
unas veces peor
y otras veces fatal.



Carita

Linda chiquilla:
tienes cara de sueño, pero eres
una pesadilla.



Tardior stultior debilior

Fortuna puta,
cada olimpiada puede ser la última:
llora y disfruta.



Media mitad

Si a ti te importa poco,
a mí me importa menos
de la mitad de medio moco.



Cósmicos Gutiérreɀ (de F. Navarro)

Destapan un amor,
con su pátina de modernidad,
por el viaje interior.



Hijo

Yo soy la exterminación y la muerte:
quien cree en mí, aunque crea estar vivo,
morirá eternamente.



Estrechura

Es un hecho:
el poema, si más ancho,
más estrecho.

egm. 2024

☛ PyoZ ☚

3 de agosto de 2024

Luz Pozo Garza

Homenaje a Aquilino

Ahora que regresa la primavera
por encima de Seivane en las tierras de Abadín
y va dejando sámago en los mimbres

ahora que retornan las floraciones antiguas
y una brisa delicada fragmento de escritura
va liberando el alma

ahora me percato de la presencia del amigo
cuando las aves conciertan el equinoccio celeste
y los bueyes en Lamanide
llevan en la cornamenta una rueda solar.

Queda ya lejos la aldea
la página purísima escrita en nieve
el principio de la patria
la pobreza inocente que respiran los niños
y da templanza al alma.

¿Te acuerdas, amigo?
La luz dejaba formas de nostalgia
y la frescura de las piedras
podía modular los ámbitos del río
lámina impresionista en la huidiza mañana.
Era el tiempo
en que las muchachas jóvenes recogían helechos.

Te acordarás a veces de la muda de las hojas
de los espacios marcados por una lluvia límpida
de la textura de la flor rosada de las zarzas
de la imprecisa distancia que va de la vida a la muerte
allá por Vilarente.

El atardecer descendía como un palio
sobre las torres de Mondoñedo
en el tiempo de los hexámetros latinos.
Era la consagración de la primavera
en la materia de los árboles en el regocijo del vértigo
en la memoria de las églogas:
Silvestrem tenui musam meditaris avena.

Venía la palabra nueva
en la fábula del amor en el principio de la música
en el esplendor imprevisto de los manzanos.
Llegaría una carta de Virgilio:
Sunt nobis mitia poma.

Huían las oscuras peonías
lejos del corazón adolescente:
No habías entrado aún en los palafitos de la muerte.



☛ Nota. Silvestrem tenui musam meditaris avena: Segundo verso de la Bucólica primera de Virgilio: (Tú, Titiro, recostado bajo una frondosa haya) ensayas la musa pastoril con suave flauta. Sunt nobis mitia poma: Segunda mitad del verso 80, al final de la Bucólica primera de Virgilio: (Aunque podrías descansar esta noche aquí, en lecho de hojas verdes.) Tengo manzanas maduras.
Luz Pozo Garza. Homenaxe a Aquilino (asymptotejournal.com)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Homenaxe a Aquilino

Agora que regresa a primavera
por riba de Seivane nas terras de Abadín
e vai deixando sámago nos vimbios.

Agora que retornan as floracións antigas
e unha brisa delicada fragmento de escritura
vai liberando a alma.

Agora me decato da presencia do amigo
cando as aves concertan o equinoccio celeste
e os bois en Lamanide
levan na cornamenta unha roda solar.

Atrás quedou a aldea
a páxina purísima escrita en neve
o principio da patria
a pobreza inocente que respiran os nenos
e dá tempero á alma.

¿Lémbraste, meu amigo?
A luz deixaba formas de saudade
e a frescura das pedras
podía modular os ámbitos do río
lámina impresionista na mañá fuxidía.
Era o tempo
en que as rapazas novas apañaban nos fieitos.

Lembraraste ás vegadas da mudanza das follas
dos espacios marcados por unha chuvia límpida
da textura da flor rosada das silveiras
da imprecisa distancia que vai da vida á morte
aló por Vilarente.

O serán descendía coma un palio
sobre das torres de Mondoñedo
no tempo dos hexámetros latinos.
Era a consagración da primavera
na materia das árbores na ledicia do vértigo
na memoria das églogas:
Silvestrem tenui Musam meditaris avena.

Viña a palabra nova
na fábula do amor no principio da música
no esplendor imprevisto das maceiras.
Chegaría unha carta de Virxilio:
Sunt nobis mitia poma.

Fuxían as escuras peonías
lonxe do corazón adolescente:
Aínda non entraras nos palafitos da morte.


☛ PyoZ ☚

2 de agosto de 2024

Aquilino Iglesia Alvariño

Luis Amado Carballo

Él era un alegre enamorado
con un nombre de árbol
y una voz verde de aurora de mañana verdegueada,
y altas flores finas llenas de llovizna.

Un día —lo sabéis ya— se le abrió en el pecho
una rosa morena.

Anclaron sus ojos en anchos ríos calmos
y sus manos
fueron hierbecilla fina o algo así.

Desde entonces ya no fue
más que un alegre poeta de su tierra.

Una voz de pradales y agua nueva.
Un senderillo de alisos y cucos de abril.
Una vidriera verde-rosa de amaneceres…

Alondra de altas tierras verdegueadas,
primavera de ríos,
mañanita de fuentes
y un dulce misterio de flauta y soto amigo.



☛ Aquilino Iglesia Alvariño, Luis Amado Carballo (publicacions.academia.gal, pdf, p. 55)
☛ Biografía de Aquilino Iglesia Alvariño (dbe.rah.es)
☛ L. Rodríguez Gómez. Lectura temática da poesía de Aquilino Iglesia Alvariño (poesiagalega.org)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Luis Amado Carballo
(Ed. X. Alonso Montero, 1986)

Él era un ledo namorado
con un nome de álbore
e unha voz verde aurora de mañá verdegada,
e altas froles finas cheas de orballo.

Un día —xa o sabedes— abríuselle no peito
unha rosa mourana.

Ancraron os seus ollos en anchos ríos quedos,
e as suas maus
foron herbiña fina ou algo así.

Desde entón xa non foi
máis que un ledo poeta da súa terra.

Unha voz de pradelas e auga nova.
Un carreiriño de ameneiros e cucos de abril.
Unha vidreira verde-rosa de menceres…

Laberca de altas terras verdegadas,
primaveira de ríos,
mañanciña de fontes
e un doce aquél de frauta e souto amigo.




Luis Amado Carballo
(Normas 1982)

El era un ledo namorado
cun nome de árbore
e unha voz verde aurora de mañá verdegada,
e altas flores finas cheas de orballo.

Un día —xa o sabedes— abríuselle no peito
unha rosa mourana.

Ancoraron os seus ollos en anchos ríos quedos,
e as súas mans
foron herbiña fina ou algo así.

Dende entón xa non foi
máis que un ledo poeta da súa terra.

Unha voz de pradelas e auga nova.
Un carreiriño de ameneiros e cucos de abril.
Unha vidreira verde-rosa de amenceres…

Laverca de altas terras verdegadas,
primavera de ríos,
mañanciña de fontes
e un doce aquel de frauta e souto amigo.


☛ PyoZ ☚

1 de agosto de 2024

Aquilino Iglesia Alvariño

Manuel Antonio

Por un mar verde de algas
llevaba su barco a la deriva.
¡Ay, nuestro amigo!
En un mar de algas verdegueado
flotaba a la deriva el barco.
¡Ay, nuestro amigo,
capitán de alto navío!

Clara estrella, su brújula,
nuevecita, se abrió en la sombra.
¡Ay, nuestro amigo!
Y aquella flor de los naufragios
se desojó sobre los mástiles.
¡Ay, nuestro amigo,
capitán de alto navío!

Nuevecita, se abrió en las sombras
sin viento, estela ni ola.
¡Ay, nuestro amigo!
Se desojó sobre los mástiles
de noche, De cuatro a cuatro.
¡Ay, nuestro amigo,
capitán de alto navío!



Nota. De catro a catro (De cuatro a cuatro) es el título del único poemario publicado en vida, en 1928, por Manuel Antonio.
☛ Aquilino Iglesia Alvariño, Manuel Antonio (publicacions.academia.gal, pdf, p. 54)
☛ Biografía de Aquilino Iglesia Alvariño (dbe.rah.es)
☛ L. Rodríguez Gómez. Lectura temática da poesía de Aquilino Iglesia Alvariño (poesiagalega.org)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2024


                    ∼

Manuel Antonio
(Ed. X. Alonso Montero, 1986)

Por un mar verde de oucas
levara o seu barco a toas.
Ai, noso amigo!
Nun mar de oucas verdegado
boiara a toas o barco.
Ai, noso amigo,
capitán de alto navío!

Crara estrela, a súa buxola,
noviña, abriuse na sombra.
Ai, noso amigo!
E aquela frol dos naufraxios
desfollouse sobre os mastros.
Ai, noso amigo,
capitán de alto navío!

Noviña abriuse nas sombras
sin vento, ronsel nin onda.
Ai, noso amigo!
Desfollouse sobre os mastros
de noite, de catro a catro.
Ai, noso amigo,
capitán de alto navío!




Manuel Antonio
(Normas 1982)

Por un mar verde de oucas
levara o seu barco ás toas.
Ai, o noso amigo!
Nun mar de oucas verdegado
boiara ás toas o barco.
Ai, o noso amigo,
capitán de alto navío!

Clara estrela, o seu compás,
noviño, abriuse na sombra.
Ai, o noso amigo!
E aquela flor dos naufraxios
desfollouse sobre os mastros.
Ai, o noso amigo,
capitán de alto navío!

Noviño abriuse nas sombras
sen vento, ronsel nin onda.
Ai, o noso amigo!
Desfollouse sobre os mastros
de noite, de catro a catro.
Ai, o noso amigo,
capitán de alto navío!


☛ PyoZ ☚