15 de noviembre de 2022

Charles Simic

Poemas breves

Miedo

El miedo pasa de hombre en hombre
inadvertidamente,
como una hoja pasa su temblor
a otra.

De pronto el árbol entero tiembla,
y no hay señal de viento.


Pareja en Coney Island

Era temprano un domingo por la mañana,
así que nos pusimos nuestros mejores trapos
y fuimos a dar una vuelta por el paseo marítimo
hasta que llegamos a una especie de palacio
con torretas y banderines ondeando.
Me hizo pensar en una tarta nupcial
en el escaparate de una pastelería de lujo.


Sandías

Budas verdes
en el puesto de frutas;
nos comemos la sonrisa
y escupimos los dientes.


Noviembre

Las cruces que todos los hombres y mujeres
deben llevar en la vida,
aún más visibles
en esta oscura y lluviosa noche.


Al llegar diciembre

Hay otro tipo de cielo,
otro tipo de luz
sobre los campos invernales,
y algún otro tipo de oscuridad
que sigue sus pasos
deseosa de nuestra compañía
en estas casitas congeladas
que permanecen valientemente
sin ningún perro a la vista.


Enero

Huellas de manos de niños
en la ventana helada
de una pequeña escuela.

Un imperio, leí en alguna parte,
se sostiene sobre
la crueldad de sus prisiones.


Ajedrez vespertino

La Reina Negra levantada en alto
en la furiosa mano de mi padre.


Mi madre esperaba

llevarse su máquina de coser
a la tumba,
y creo que lo hizo
porque de vez en cuando
me tiene despierto toda la noche.


Se alquila

Habitación grande y limpia
con mucha luz natural
y una cucaracha
para contarle tus penas.


Elegía

Nadie me ha visto hoy,
como yo tampoco he visto
a nadie,
ni siquiera a mí mismo,

aquí
inclinado como estaba
muy atento
sobre el particular.


Lo primero por la mañana

Espías a los pájaros
que cotillean en tu patio
ávido de escuchar
qué dirán de ti.


Mi querida Clementine

Has levantado nuestro ánimo decaído
en esta oscura tarde de otoño
tocando una dulce y vieja canción
con un peine y papel de fumar.


¿Podría ser yo?

Un despertador
sin manecillas
haciendo un fuerte tictac
en el vertedero local.


HADO

La cita a ciegas que a todos nos ha tocado.


Excluido de la Biblia

Lo que Adán le dijo a Eva
mientras yacían en la oscuridad:
Cariño, ve a echar un vistazo,
¿a qué le está ladrando ese perro?


Evangelio

A medio camino de ninguna parte…

me pareció oír
las campanas de la iglesia
y al ciego de la esquina
que gritaba mi nombre.


Lección de astronomía

La risa silenciosa
de las estrellas
en el cielo nocturno
nos dice todo
cuanto necesitamos saber.


Fines matrimoniales

Tragafuegos de fama mundial
busca bailarina tántrica
que se una a él en el fondo del mar
para hacer burbujas juntos.


Mi identidad secreta es

La habitación está vacía
y la ventana abierta.


La última lección

No será sobre nada.
No sobre el amor o Dios,
sino sobre nada.
Serás como el niño nuevo en la escuela
que teme mirar al profesor
mientras se esfuerza en entender
lo que está diciendo
sobre esta nada de aquí.


Guerra

El dedo tembloroso de una mujer
recorre la lista de bajas
la tarde de la primera nevada.

La casa está fría y la lista es larga.

Todos nuestros nombres están incluidos.


Poema

Cada mañana me olvido de cómo es.
Veo subir el humo
a grandes pasos sobre la ciudad.
No pertenezco a nadie.
Entonces recuerdo mis zapatos,
cómo tengo que ponérmelos,
cómo al agacharme para atarlos
miraré hacia dentro de la tierra.


El lunático

El mismo copo de nieve
seguía cayendo del cielo gris
toda la tarde,
cayendo y cayendo
y levantándose a sí mismo
del suelo,
para volver a caer,
pero ahora más subrepticiamente,
con más cuidado
mientras la noche se acerca,
para ver qué pasa.


Mariposa negra

Barco fantasma de mi vida,
lastrado por ataúdes,
saliendo a navegar
en la marea de la tarde.


Teatro de misterio

Un hombre calvo fuma en la cama,
desnuda bombilla sobre su cabeza,

la sombra de su cigarrillo
junto a él en la pared,

su larga ceniza a punto de caer
en una oscurísima pecera.


Nueva York

Nadie me ve en tus calles
aunque todavía estoy ahí,
vagando y parando
a asomarme a las tiendas vacías
o hablar con una paloma solitaria.


A la tierna misericordia

Oh, farola solitaria
que intentas arrojar
la luz que puedas
sobre una araña que arregla su tela
en esta noche de otoño:
quédate conmigo
mientras yo empujo y empujo
hacia la oscuridad.


Día de viento

Dos juegos de ropa interior,
uno blanco y el otro rosa,
vuelan arriba y abajo
en el tendal,
diciendo al mundo entero
que están locamente enamorados.


La mano que mece la cuna

El tiempo: ese asesino
al que nadie ha atrapado aún.


Pajar

¿Puedes allí encontrar
la paja que le rompió
los lomos a tu madre?


La ventana oscura

de una mujer que llora,
sus lágrimas iluminadas
por los faros
de un coche que pasa.


¿Dónde está mi patíbulo?

Asomado a la ventana
miraba como un niño
en una ciudad ocupada,
silenciosa como un cementerio.


El viento ha muerto

Barquito mío:
ve con cuidado,

no hay
tierra a la vista.


Pensamientos nocturnos

La luz los asusta; la oscuridad también.
Se meten en nuestras camas,
no para hablar, sino para susurrar,
como uno haría en la morgue.


Cómo salmodiar

1. El poeta
Alguien despierto cuando los demás duermen,
dormido cuando los demás están despiertos.
Un analfabeto que firma todo con una X.
Un hombre a punto de ser ahorcado que hace un chiste.

2. El poema
Es un trozo de carne
que un ladrón lleva
para distraer al perro guardián.



Nota
Pajar: El modismo “the straw that broke the camel's back” (la paja que [con su peso] rompió el lomo del camello) equivale a “la gota que colmó el vaso”.

Charles Simic. Black Butterflies – Brief Poems (wordpress.com)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2022


                    ∼

Fear
Fear passes from man to man
Unknowing,
As one leaf passes its shudder
To another.
All at once the whole tree is trembling,
And there is no sign of the wind.

Couple at Coney Island
It was early one Sunday morning,
So we put on our best rags
And went for a stroll along the boardwalk
Till we came to a kind of palace
With turrets and pennants flying.
It made me think of a wedding cake
In the window of a fancy bakery shop.

Watermelons
Green Buddhas
On the fruit stand.
We eat the smile
And spit out the teeth.

November
The crosses all men and women
Must carry through life
Even more visible
On this dark and rainy night.

Once December Comes
There’s another kind of sky,
another kind of light
over the wintery fields,
some other kind of darkness
following in its footsteps,
eager to seek our company
in these frost-bitten little homes,
standing bravely
with no dog in sight.

January
Children’s fingerprints
On a frozen window
Of a small schoolhouse
An empire, I read somewhere,
Maintains itself through
The cruelty of its prisons

Evening Chess
The Black Queen raised high
In my father’s angry hand.

My Mother Hoped
To take her sewing machine
Down into her grave,
And I believe she did that,
’Cause every now and then
It keeps me awake at night.

For Rent
A large clean room
With plenty of sunlight
And one cockroach
To tell your troubles to.

Elegy
No one has seen me today
as I too have seen
no one
not even myself
here
bent as I was
intently
over the particular.

First Thing in the Morning
You eavesdrop on birds
Gossiping in your yard,
Eager to find out what
They are saying about you.

My Darling Clementine
You lifted our low-down mood
This dark autumn evening,
Playing that sweet old song
With a comb and toilet paper.

Could That Be Me?
An alarm clock
With no hands
Ticking loudly
On the town dump.

FATE
Everyone’s blind date.

Left Out of the Bible
What Adam said to Eve
As they lay in the dark:
Honey, go and take a look.
What’s making that dog bark?

Gospel
Half-way to nowhere —
I thought I heard
Church bells ringing,
The blind man on the corner
Call out my name.

Astronomy Lesson
The silent laughter
Of the stars
In the night sky
Tells us all
We need to know.

Object Matrimony
World-famous fire-eater
Seeking a tantric dancer
To join him on the sea bottom
And blow bubbles with him.

My Secret Identity Is
The room is empty
And the window is open

The Last Lesson
It will be about nothing.
Not above love or God,
But about nothing.
You’ll be like the new kid in school
Afraid to look at the teacher
While struggling to understand
What they are saying
About this here nothing.

War
The trembling finger of a woman
Goes down the list of casualties
On the evening of the first snow.
The house is cold and the list is long.
All our names are included.

Poem
Every morning I forget how it is.
I watch the smoke mount
In great strides above the city.
I belong to no one.
Then, I remember my shoes,
How I have to put them on,
How bending over to tie them up
I will look into the earth.

The Lunatic
The same snowflake
kept falling out of the gray sky
all afternoon,
falling and falling
and picking itself up
off the ground,
to fall again,
but now more surreptitiously,
more carefully
as night strolled over
to see what’s up.

Black Butterfly
Ghost ship of my life,
Weighted down by coffins
Sailing out
On the evening tide

Mystery Theater
Bald man smoking in bed,
Naked lightbulb over his head,
The shadow of his cigar
Next to him on the wall,
Its long ash about to fall
Into a pitch-dark fishbowl.

New York
No one sees me in your streets
Though I’m still there
Loitering and stopping
To peek into empty stores
And talk to a lone pigeon.

At Tender Mercy
O lone streetlight,
Trying to shed
What light you cande
On a spider repairing his web
This autumn night,
Stay with me
As I push further and further
Into the dark.

Windy Day
Two pairs of underwear,
One white and the other pink,
Flew up and down
On the laundry line,
Telling the whole world
They are madly in love.

The Hand that Rocks the Cradle
Time — that murderer
No one has caught yet

Haystack
Can you find in there
The straw that broke
Your mother’s back?

Dark Window
Of a crying woman
With her tears lit
By the headlights
Of a passing car.

Where Do My Gallows Stand?
Outside the window
I looked out as a child
In an occupied city
Quiet as a graveyard.

The Wind Has Died
My little boat,
Take care,
There is no
Land in sight.

Night Thoughts
Light frightens them. Darkness too.
They crawl into our beds,
Not to talk, but to whisper
The way one does in the morgue.

How To Psalmodize
1. The Poet
Someone awake when others are sleeping,
Asleep when others are awake.
An illiterate who signs everything with an X.
A man about to be hanged cracking a joke.
2. The Poem
It is a piece of meat
Carried by a burglar
To distract a watchdog.



☛ PyoZ ☚

12 de noviembre de 2022

Estridores, II - #34



𝕊ostene𝕪a

Afirmar,
confirmar,
reafirmar.



Deshra

Antes
no era hora; ahora
ya no es antes.



Compâs

Con pasión
te pido
compasión.



Ø

Dudo;
o
no.



Picopaisaje

Pardos picos,
pocos; pocos
picos, pardos.



Ӈesitoso

Quizá era un caso
don Dudonio
Tálvez de Acaso.



Consula

Sin tensión:
mírame las pirámides,
faraón.



A{de}lante

Todo es mentira:
soy un farsante;
pero, mira: tiro p’alante:



𝔏𝔦𝔢𝔯𝔬

Tarde parda;
magra madrugada:
alba el alba.



Ɐndando

Voy vagando, vagabundeando,
y mientras ando
voy gerundizando.

egm. 2022

☛ PyoZ ☚

11 de noviembre de 2022

Douglas Adams

El Restaurante del Fin del Universo

El Restaurante del Fin del Universo es una de las iniciativas más extraordinarias de toda la historia de la restauración. Fue construido sobre los restos fragmentados de… se construirá sobre los restos fragmentados… es decir, ya se habrá construido, y de hecho ha sido construido ya.

Uno de los mayores problemas que te encuentras en los viajes en el tiempo no es el de convertirte accidentalmente en tu propio padre o madre. No hay ningún problema en que uno se convierta en su propio padre o madre que una familia de mente amplia y bien adaptada no pueda afrontar. Tampoco hay ningún riesgo de cambiar el curso de la historia: el curso de la historia no cambia, porque todo encaja como en un rompecabezas. Todos los cambios importantes han sucedido antes de las cosas que se supondría que debían cambiar y todo se soluciona por sí solo al final.

El mayor problema es sencillamente gramatical, y la principal obra que hay que consultar en este sentido es el libro del profesor Dan Streetmentioner Manual de las 1001 formas verbales del viajero del tiempo. En él se explica, por ejemplo, cómo describir algo que estaba a punto de sucederte en el pasado antes de que lo evitaras saltando dos días adelante en el tiempo para evitarlo. El acontecimiento se describirá de forma diferente según se hable de él desde el punto de vista del propio tiempo natural, desde un tiempo en el futuro lejano o desde un tiempo en el pasado lejano, y todo se complica aún más por la posibilidad de mantener conversaciones mientras viajas realmente de un tiempo a otro con la intención de convertirte en tu propio padre o madre.

La mayoría de los lectores llegan hasta el “pasado subjuntivo intencional de futuro semi-condicionalmente subinvertido plagal modificado” antes de rendirse; de hecho, en las ediciones recientes del libro las páginas a partir de este punto se han dejado en blanco para ahorrar costes de impresión.

El Restaurante del Fin del Universo es una de las iniciativas más extraordinarias de toda la historia de la restauración.

Está construido sobre los restos fragmentados de un planeta definitivamente en ruinas que está (hubría estande) encapsulado por una enorme burbuja temporal y proyectado hacia adelante en el tiempo hasta el momento preciso del Fin del Universo.

Lo cual es, dirían muchos, imposible.

Allí los comensales toman (huberien en-toma) asiento en la mesa y comen (huberien en-come) suntuosos platos mientras observan (habriendo observanto) como la creación entera explota a su alrededor.

Lo cual es, dirían muchos, igualmente imposible.

Puedes llegar (pudríes llegaries a-cuan) en cualquier horario que quieras sin reserva previa (tarde hacia-cuan) porque puedes reservar retrospectivamente, por así decirlo, cuando regreses a tu tiempo (puedes hacer a-cita hacienses haciacuán preprontando regresandofuen retrocasa).

Lo cual es, insistirían muchos ya, absolutamente imposible.

En el Restaurante puedes reunirte y cenar (puderien conocerien pode con cenarien en cuan) con una fascinante sección transversal de toda la población del espacio y el tiempo.

Lo cual, puede explicarse pacientemente, también es imposible.

Puedes visitarlo tantas veces como quieras (pudierien en-visite re-envisitando… y así sucesivamente —para más correcciones verbales consúltese el libro del profesor Streetmentioner—) y estar seguro de no encontrarte nunca contigo mismo, por la vergüenza que esto suele causar.

Lo cual, incluso si el resto fuera cierto, que no lo es, es palmariamente imposible, dicen los escépticos.

Basta con depositar un céntimo en una cuenta de ahorro de tu época y, cuando llegues al Final de los Tiempos, el funcionamiento del interés compuesto habrá hecho que el fabuloso coste de tu comida haya sido pagado. Lo cual, afirman muchos, no solo es imposible, sino manifiestamente demencial, por lo que los publicistas del estrellato de Bastablon han ideado este eslogan: «Si has hecho seis cosas imposibles esta mañana, ¿por qué no redondearlo con un almuerzo en Milliways, el Restaurante del Fin del Universo?».



Douglas Adams. The Restaurant at the End of the Universe (math.toronto.edu)
Literature / The Restaurant at the End of the Universe (tvtropes.org)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2022


                    ∼

The Restaurant at the End of the Universe

The Restaurant at the End of the Universe is one of the most extraordinary ventures in the entire history of catering. It has been built on the fragmented remains of ... it will be built on the fragmented ... that is to say it will have been built by this time, and indeed has been —

One of the major problems encountered in time travel is not that of accidentally becoming your own father or mother. There is no problem involved in becoming your own father or mother that a broadminded and well-adjusted family can't cope with. There is also no problem about changing the course of history — the course of history does not change because it all fits together like a jigsaw. All the important changes have happened before the things they were supposed to change and it all sorts itself out in the end.

The major problem is quite simply one of grammar, and the main work to consult in this matter is Dr Dan Streetmentioner's Time Traveller's Handbook of 1001 Tense Formations. It will tell you for instance how to describe something that was about to happen to you in the past before you avoided it by time-jumping forward two days in order to avoid it. The event will be described differently according to whether you are talking about it from the standpoint of your own natural time, from a time in the further future, or a time in the further past and is further complicated by the possibility of conducting conversations whilst you are actually travelling from one time to another with the intention of becoming your own father or mother.

Most readers get as far as the Future Semi-Conditionally Modified Subinverted Plagal Past Subjunctive Intentional before giving up: and in fact in later editions of the book all the pages beyond this point have been left blank to save on printing costs.

The Restaurant at the End of the Universe is one of the most extraordinary ventures in the entire history of catering.

It is built on the fragmented remains of an eventually ruined planet which is (wioll haven be) enclosed in a vast time bubble and projected forward in time to the precise moment of the End of the Universe.

This is, many would say, impossible.

In it, guests take (willan on-take) their places at table and eat (willan on-eat) sumptuous meals whilst watching (willing watchen) the whole of creation explode around them.

This is, many would say, equally impossible.

You can arrive (mayan arivan on-when) for any sitting you like without prior (late fore-when) reservation because you can book retrospectively, as it were when you return to your own time (you can have on-book haventa forewhen presooning returningwenta retrohome.)

This is, many would now insist, absolutely impossible.

At the Restaurant you can meet and dine with (mayan meetan con with dinan on when) a fascinating cross-section of the entire population of space and time.

This, it can be explained patiently, is also impossible.

You can visit it as many times as you like (mayan on-visit re- onvisiting ... and so on — for further tense-corrections consult Dr Streetmentioner's book) and be sure of never meeting yourself, because of the embarrassment this usually causes.

This, even if the rest were true, which it isn't, is patently impossible, say the doubters.

All you have to do is deposit one penny in a savings account in your own era, and when you arrive at the End of Time the operation of compound interest means that the fabulous cost of your meal has been paid for. This, many claim, is not merely impossible but clearly insane, which is why the advertising executives of the star system of Bastablon came up with this slogan: “If you've done six impossible things this morning, why not round it off with breakfast at Milliways, the Restaurant at the End of the Universe?”



☛ PyoZ ☚

9 de noviembre de 2022

Estridores, II - #33



Verduras

Así ha sido:
como ha venido, todo se ha ido;
y todo ha sido.



Invocación

Deja al mármol penar
y ven a ver la luna, madre,
plateando todo el mar.



Clave

El meollo del misterio
es no reírse de nada
ni nada tomarse en serio.



De chiste

La vida es una burla;
la muerte está vacía:
se ríen en tus morros cada día.



Tú, ahora

No sé si gobiernas o remas:
solo sé que ahora mismo estás
leyendo estos escuálidos poemas.



Prueba

¿Qué te apuestas
a que si haces buenas preguntas
recibirás malas respuestas?



Cuatro

Sale la bestia del cubil;
peste, guerra, hambre, muerte:
vestigios de un futuro hostil.



Con respeto

Te lo digo y ya me arrepiento:
la humildad
suele ser otra forma de engreimiento.



Infieles

Tu perro te cambiaría
por un buen chuletón,
pero tu gato, por un mal ratón.



Casi seguro

Una cosa puedo esperar:
si la diño esta noche
mañana no tendré que madrugar.

egm. 2022

☛ PyoZ ☚

1 de noviembre de 2022

Tom Clark

Los faraones se sacrifican a sí mismos ante Ella

El tiempo es el dulce truco que desquicia
a los egipcios. El objeto fugitivo
del deseo sigue huyendo, el símbolo
que denota velocidad en física debe ahora
preceder a cualquier expresión de Su valor.
El álgebra del deseo se rinde al cálculo
total de la necesidad: instantánea nada
en la que fluye una corriente invisible.
Cuando fluye a través de la tumba, es ineludible
inclinarse y adorar a una oscura,
misteriosa e implacable diosa.



Tom Clark. The Pharaohs Sacrifice Themselves before Her (biblioklept.org)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2022


                    ∼

The Pharaohs Sacrifice Themselves before Her

Time is the sweet cheat that unhinged
The Egvptians. The fugitive object
Of desire keeps fleeing, the symbol
Denoting speed in physics must now
Precede any expression of her value.
Algebra of desire yields to total
Calculus of need: instant nothingness
In which there flows an invisible current.
When it flows through the tomb, one is forced
To bow down and worship an obscure,
Mysterious and implacable goddess.



☛ PyoZ ☚

29 de octubre de 2022

Carles Riba

Cantares de amigo

I

A la orilla del río, echado en las flores,
lágrimas de amores
lloraba el amigo,
amigo del alma;
y ahora él consigo
posee mi calma.
          ¡Bien dulce es amar!

A la orilla del río, en las flores echado,
lloraba el amado;
lloraba y cantaba
sus largos pesares,
y amor yo le daba
por sus cantares.
          ¡Bien dulce es amar!

A la orilla del río, brotaban las flores;
brotaban de amores.
Cantando el amigo
robaba mi calma,
y ahora él consigo
posee mi alma.
          ¡Bien dulce es amar!



II

En los verdes pinos, muy cerca del mar,
mi amigo decía llorando un cantar.
          ¡Ay, sueño de amor!

En los verdes pinos, muy cerca las olas,
mi amigo decía llorando una trova.
          ¡Ay, sueño de amor!

Mi amigo decía llorando un cantar:
«¡Ay, mi bien, yo muero por ti de soledades!»
          ¡Ay, sueño de amor!

Mi amigo decía llorando una trova:
«¡Ay, por ti de amores yo muero, donosa!»
          ¡Ay, sueño de amor!

«¡Ay, mi bien, yo muero por ti de soledades!»
Las olas llegaban los pies a besarle.
          ¡Ay, sueño de amor!

«¡Ay, por ti de amores yo muero, donosa!»
Las olas traían remembranzas graciosas,
          ¡Ay, sueño de amor!

Las olas llegaban los pies a besarle.
Mi amigo cantaba y miraba los mares.
          ¡Ay, sueño de amor!

Las olas traían remembranzas graciosas,
Mi amigo lloraba y miraba las olas.
          ¡Ay, sueño de amor!



III

Ay, madre, no vuelve aquel mi amigo
que guardaba corderos en el prado conmigo.
          ¡Ay mi soledad!

Ay, madre, no vuelve aquel mi amado
que cogía rosas conmigo en el prado.
          ¡Ay mi soledad!

Él guardaba corderos en el prado conmigo,
y amor me juraba, tan siempre florido.
          ¡Ay mi soledad!

Él cogía rosas conmigo en el prado,
coronas de reina tejiéndome, y ramos.
          ¡Ay mi soledad!

Y amor me juraba, tan siempre florido;
ay, madre, se ha ido muy lejos mi amigo.
          ¡Ay mi soledad!

Coronas de reina tejiéndome, y ramos;
ay, madre, me deja tan sola mi amado.
          ¡Ay mi soledad!

Ay, madre, se ha ido muy lejos mi amigo;
quizá mis amores los haya perdido.
          ¡Ay mi soledad!

Ay, madre, me deja muy sola mi amado;
quizá de mis besos se habrá ya olvidado.
          ¡Ay mi soledad!



IV

¡Ay estrellas, estrellas que allá brilláis,
habladle a mi amigo dulces palabras!
          ¡Yo lejos de él!

¡Ay estrellas, estrellas del cielo de estío,
llevad mis nostalgias hacia mi amigo!
          ¡Yo lejos de él!

¡Habladle a mi amigo dulces palabras
que le arrullen y duerman en sueño suave!
          ¡Yo lejos de él!

¡Llevad mis nostalgias hacia mi amigo,
que hasta el amanecer sueñe conmigo!
          ¡Yo lejos de él!

¡Que le arrullen y duerman en sueño suave,
pensando que me acuerdo de sus cantares!
          ¡Yo lejos de él!

¡Que hasta el amanecer sueñe conmigo,
pensando que bien guardo yo su cariño!
          ¡Yo lejos de él!



V

Vos bien sabéis, mi amigo,
que yo a otro amigo nunca amé;
nunca con otro, bien lo sé,
hablasteis vos lo que conmigo.
          Y aunque nadie nos enseñara
          siempre nos supimos amar.

Vos bien sabéis, mi amado,
que muchos se ríen de este amor;
que está lleno de pena y de dolor
este camino comenzado.
          Y aunque tengamos que llorar
          siempre nos sabemos amar.

Vos bien sabéis, mi amigo,
que yo a otro amigo no amaré;
nunca con otra, bien lo sé,
vos hablaréis lo que conmigo.
          Y aunque uno llegue a faltar
          siempre nos sabremos amar.



Carles Riba. Papers de joventut, Cantares d´amigo (drac.cultura.gencat.cat)
Xesús Alonso Montero. Poemas en gallego de Carles Riba (1911) (poesiagalega.org)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2022


                    ∼

Cantares d´amigo

I

N’a beira d'o rio deitado n’as frores
Bagullas d’amores
Choraba o amigo
Amigo d’a yalma.
Y agora él cosigo
Ten a miña calma
Ben é doce amar!

N’a beira d’o rio n’as frores deitado
Choraba o amado,
Choraba e cantaba
Seus longos pesares,
Y amor eu lle daba
Pôlos seus cantares
Ben é doce amar!

N’a beira d’o rio medraban as frores
Medraban d’amores.
Cantando o amigo
Roubábame a calma,
Y agora él cosigo
Ten a miña yalma.
Ben é doce amar!



II

Antr’os verdes pinos pretiño d’o mare
O amigo dizía chorando un cantare.
Ay, soño d’amor!

Antr’os verdes pinos pretiño d’as ondas
O amigo dizía chorando unha trova.
Ay, soño d’amor!

O amigo dizía chorando un cantare:
«Ay meu ben, eu morro por ti de soidades!»
Ay, soño d’amor!

O amigo dizía chorando unha trova:
«Ay, por ti d’amores eu morro, xeitosa!»
Ay soño d’amor!

«Ay meu ben, eu morro por ti de soidades!»
As ondas chegaban os pes lle bicare.
Ay soño d’amor!

«Ay por ti d’amores eu morro, xeitosa!»
As ondas traguian lembranzas graciosas.
Ay soño d’amor!

As ondas chegaban os pes lle bicare.
O amigo cantaba e miraba o mare.
Ay soño d’amor!

As ondas traguian lembranzas graciosas.
O amigo choraba e miraba as ondas.
Ay soño d’amor!



III

Ay madre, non volve aquel meu amigo
Que gardaba os años n’o prado comigo.
Ay miña soidá!

Ay madre, non volve aquel meu amado
Que collía rosas comigo n’o prado.
Ay miña soidá!

EI gardaba os años n’o prado comigo
Amor me xurando decote frorido.
Ay miña soidá!

EI collía rosas comigo n’o prado
Coroas de reina me tecendo, e ramos.
Ay miña soidá!

Amor me xurando decote frorido,
Ay madre, partiuse moi lonxe o amigo.
Ay miña soidá!

Coroas de reina me teceindo, e ramos,
Ay madre, deixoume soiliña o amado.
Ay miña soidá!

Ay madre, partiuse moi lonxe o amigo;
Seica os meus amores xa teña esquecidos.
Ay miña soidá!

Ay madre, deixoume soiliña o amado;
Seica d’os meus beixos s’haberá olvidado.
Ay miña soidá!



IV

Ay estrelas, estrelas que aló brilades,
Falad’ô meu amigo doces falares!
Eu lonxe d’él!

Ay estrelas, estrelas d’o ceu d’estío,
Tragué miñas lembranzas ô meu amigo!
Eu lonxe d'él!

Falad’ô meu amigo doces falares,
Que Il’arrolen y adurman en sôno soave!
Eu lonxe d’él!

Tragué miñas lembranzas ô meu amigo,
Que hastra o amañecere soñe comigo!
Eu lonxe d’él!

Que ll’arrolen y adurman en sôno soave,
Coidando qu’eu ben lembro os seus cantares.
Eu lonxe d’él!

Que hastra o amañecere soñe comigo,
Coidando qu’eu ben gardo o seu cariño.
Eu lonxe d’él!



V

Vos ben sabedes, meu amigo,
Qu’eu outro amigo nunca amei;
Nunca con outro, ben o sei,
Falaches vos o que comigo.
Y anque ninguén nos ensinar
Sempre soupimos nos amar.

Vos ben sabedes, meu amado,
que muitos rînse d’iste amor;
qu’é cheu de mágoa e de dolor
iste camiño comezado.
Y aunque debendo de chorar
Sempre sabemos nos amar.

Vos ben sabedes, meu amigo,
Qu’eu outro amigo n’amarei;
Nunca con outra, ben o sei
Vos falarés o que comigo.
Y aunque d’os dous un se finar
Sempre sabremos nos amar.



☛ PyoZ ☚

25 de octubre de 2022

Eduardo Pondal

Cantiga trobadoresca al estilo de Joán Ɀorro

Bajo la sombra del bosque florido
retocé, madre, con un mozo bellido;
nunca, en mala hora,
me descuidara,
pues cuido ahora
que no cuidara.

Bajo la sombra del bosque tupido
retocé, madre, con un mozo garrido;
y cuido ahora
que no cuidara;
cuánto mejor fuera
que no retozara.



Manuel Ferreiro. Eduardo Pondal “ao estilo” de Joan Zorro (poesiagalega.org)
Joan Zorro. Pela ribeira do rio salido (universocantigas.gal)
Joán Zorro. Dez Cantigas de Amigo (pyoz)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2022


                    ∼

Cantiga trobadoresca al estilo de Joan Zorro

Debaixo da sombra de bosco frorido
trebellei, madre, c'un mozo belido;
nunca mal hora
me descuidara,
pois cuido agora
que non cuidara.

Debaixo da sombra de bosco tecido
trebellei, madre, c'un mozo garrido;
e cuido agora
que non cuidara;
canto mellor fora
que non trebellara.



☛ PyoZ ☚

24 de octubre de 2022

Estridores, II - #32



Canícula

Como los días,
bajo el cerezo viejo
la noche ardías.



Historia de las religiones

Con paciencia e insistencia
se forjan, bajo demanda,
los fundamentos de cada creencia.



Señoría

Dijo el juez sin aspaviento:
«El conocimiento de la ley
no exime de su incumplimiento».



Filtro óptico

Nada es mejor ni peor:
todo es del color del cristal
de las gafas del soldador.



Abrojos

Pereza, cansancio y abatimiento
son los graves ingredientes
de mi interminable tormento.



Memento

Recuerda que eres humano,
recuerda que serás polvo
y, pronto, el excremento del gusano.



Ángelus

Si el infierno huele
a queroseno helado,
el cielo es cuerno quemado.



Poetilla

Sacrificó, con flema,
el mejor verso porque no encajaba
en el tono del poema.



Huesa

Tu recuerdo
se desvanece
mientras el musgo crece.



La bondad

Ya acuses o perdones,
atente a las consecuencias
de tus buenas acciones.

egm. 2022

☛ PyoZ ☚

21 de octubre de 2022

Estridores, II - #31



D oliva

A,
        c
y                t.




Como
lo sé, se lo
como.


[···]

Es
tal cual
es.


3sta

Espero…
espero sobrevivir…
espero sobrevivir esta vez.


Tu✝ez

Insensatez;
intensa sed;
tan tensa tez.


⊖¡o

Lo que el ojo no ve
es que él es
el ojo que no lo ve.


Cefa(ea

Ja,
        qué
ca.


Pœ⟆ía

Po es
ía con
creta.


⅁lup

Vete
a joder
a Gondwana.


Rurnor

Y el seco ruido de la lluvia
y el seco ruido de la lluvia
y el seco ruido de la lluvia.

egm. 2022

☛ PyoZ ☚