9 de septiembre de 2013

Manuel Antonio

Elegía al capitán Roald Amundsen que desapareció en el Polo Norte

Oh captain! My captain!
Walt Witman

[1]
Te reservaba un secreto,
aún,
el mar de nieve.
El descubrimiento de su reverso,
y tú, arropado en esa mortaja blanca,
—¡oh silencio helado!—
repitiendo a los oídos del mundo
la victoriosa voz:
¡Tierra!


[2]
Nadie pudo encontrar entre la nieve
esos labios helados
que se le perdieron al silencio.
Y las lejanías,
libres,
desciñeron la soledad.

En el remolino
de la última ráfaga de viento
se fue toda esperanza
y el Sol, apagado.

Ninguna voz podrá atreverse
sin caer muerta a los pies de la nieve
como un pájaro joven.

¡Oh Capitán! ¡Mi Capitán!



☛ Manuel Antonio. Elexía ao capitán Roald Amundsen que se perdeu no Polo Norte (decatroacatro.pressbooks.com)

Trad. E. Gutiérrez Miranda 2013. (Fusión de dos poemas aparentemente inconclusos, e inconexos, de la obra de Manuel Antonio; el segundo es el titulado Elexía ao capitán Roald Amundsen).


                    ∼

Gardábate un segredo aínda

Gardábate un segredo
aínda
o mar de neve
A descuberta do seu reverso
e ti arroupado nesa mortalla branca
―Oh silencio xeado!―
repetindo aos ouvidos do mundo
a vitoriosa voz
Terra!


Elexía ao capitán Roald Amundsen que se perdeu no Polo Norte

Oh Captain! My Captain!
Walt Whitman

Ninguén puido atopar entre a neve
eses beizos xeados
que se lle perderon ao silencio
E as lonxedades
ceibes
descinguiron a soedade
No remuíño
da derradeira rafega de vento
foise toda esperanza
e o Sol apagado

Ningunha voz poderá destemerse
sen caer morta aos pes da neve
coma un paxaro novo

Oh Capitán! Meu Capitán!


☛ PyoZ ☚